Γνώριζε, άλλωστε, ότι οι συνθήκες θα είναι δύσκολες στο συγκεκριμένο γήπεδο καθώς εκτός των άλλων την πρώτη σεζόν της τριετίας είχε ταπεινωθεί με 3-0 και τη δεύτερη είχε έρθει ισοπαλία (1-1) με διαιτητή καρμανιόλα και ματς "αίμα και άμμος".
Άπαντες, συνεπώς, όφειλαν να βρίσκονται στην τσίτα από πάσα άποψη. Κι έμοιαζαν να το έχουν συνειδητοποιήσει δίνοντας την εντύπωση ότι στο γήπεδο του Πανιωνίου θα εμφανιστεί πράγματι μία ομάδα με το μαχαίρι στα δόντια.
Με τσαμπουκά, ενέργεια, θάρρος και δύναμη (στη δύναμη). Αντ' αυτού, ωστόσο, στο γήπεδο εμφανίστηκε μία άλλη ομάδα με ακριβώς αντίθετη ψυχολογικά εικόνα.
Υποτονική, άνευρη, με παίκτες που πήγαιναν δεύτεροι στη μπάλα και μόνο βλέμμα "πολέμου" δεν είχαν στα μάτια.
Η ψυχολογική προετοιμασία του Παναθηναϊκού αποδείχθηκε ότι ήταν ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ αστεία. Και η ευθύνη βαραίνει σαφώς τον προπονητή που είναι αυτός που περνάει το κλίμα και γνωρίζει: πότε θα χειροκροτήσει και θα ενθαρρύνει, πότε θα τα "χώσει", αλλά και πότε θα πωρώσει. Πωρωμένος όμως στη Νέα Σμύρνη ήταν ο Πανιώνιος του Ουζουνίδη και μπράβο του. Οχι ο Παναθηναϊκός.
Ο Παναθηναϊκός την Κυριακή ήταν ένα σύνολο (εκνευριστικά) άνευρο από το πρώτο λεπτό, υποτονικό, δίχως θάρρος, με ανύπαρκτη κίνηση και ένταση.
Μία ομάδα χαμένη στην ανασφάλειά της που φοβόταν να πρεσάρει και. αγχώνονταν να δώσει γρήγορο ρυθμό για να ανοίξει το παιχνίδι.
Αλλά αυτό αφορά (και) στο αμιγώς αγωνιστικό σκέλος. Εκεί όπου υπήρχε άπλετος χρόνος εξαιτίας της διακοπής για να προετοιμαστεί επαρκώς.
Τι έκανε ο Παναθηναϊκός στη διακοπή; Ομιλίες και τετ α τετ για τον. πόλεμο της πλατείας (sic) και δουλειά στην αμυντική λειτουργία!
Δέκα ημέρες οδηγίες στο πως θα αμυνθεί η ομάδα στη Νέα Σμύρνη, απέναντι σε έναν αντίπαλο που -το παραδέχονται και οι ίδιοι- στηρίζεται στη δική του αμυντική λειτουργία για να παίρνει τα αποτελέσματα και να μείνει στην κατηγορία.
Αντί να "χτίσει" στο τι θα κάνει με τη μπάλα στα πόδια, να βρει και να υποστηρίξει ένα πλάνο με στόχο να διασπάσει την αντίπαλη (διπλή) ζώνη άμυνας, δούλεψε για το μηδέν πίσω.
Η απάντηση, εν ολίγοις, στο αυτονόητο πλάνο που όφειλε να καταστρώσει ήταν της. λογικής: "με Μπεργκ-Καρέλη γκολ θα βάλουμε, το θέμα είναι να μην φάμε".
Προσθέτουμε αιφνιδιαστικά και ολίγον από Πέτριτς και πάμε φουλ επιθετικά στα πρόσωπα μεν, με το μυαλό στο πως δεν θα δεχτούμε γκολ δε! Εάν αυτό δεν είναι παράλογο και σύγχυση τότε τι είναι; Αποσυντονισμός λέγεται, ακόμα μεγαλύτερος κι απ' το 4-2-2-2 ή όποιο άλλο σύστημα έχουμε μάθει φέτος.
Και προφανώς το πρόβλημα δεν είναι ο (εκτός αποστολής). Μπούρμπος. Ούτε τώρα ο Μαρινάκης ή ο Βέμερ. Δεν είναι ούτε ο Εσιέν που δεν έχει παίξει ακόμα, ούτε ο Σάντσεθ και ο μεταγραφικός σχεδιασμός. Οταν η ομάδα δεν είναι καλά όλα τ' άλλα πάνε περίπατο. Ολοι θα φαίνονται ντεφορμέ και "λίγοι". Ακόμη και όσοι αποδεδειγμένα έχουν ποιότητα και το γνωρίζουμε.
Ούτε στην ντροπή με τη Καμπάλα ήταν αυτό το πρόβλημα, ούτε τώρα με τον Πανιώνιο. Το θέμα είναι το σύνολο. Η ίδια ομάδα, με τον ίδιο προπονητή έπαιρνε το Κύπελλο και μοίραζε 3άρες και 4άρες με τον Τριανταφυλλόπουλο δεξί μπακ. Υπήρχε όμως σαφές πλάνο, εμπιστοσύνη, ξεκάθαροι ρόλοι, ενέργεια, αυτοματισμοί, φρεσκάδα. Υπήρχαν όπλα που ήξερε να αξιοποιεί και αδυναμίες που έκρυβε. Υπήρχε και υπομονή που τώρα εξαντλήθηκε διότι η ομάδα πνίγεται συγχυσμένη σε μια κουταλιά νερό μη πράττοντας τα αυτονόητα.
