Την δεύτερή του ήττα γνώρισε χθες ο Παναθηναϊκός στην Ευρωλίγκα. Μια ήττα που μοιάζει πάρα πολύ με αυτή στη Λιθουανία, καθώς και πάλι το ματς χάθηκε... στο σουτ. Μια ήττα που λογικό ήταν να έχει κάποια φυσικά επακόλουθα, όπως κριτική σε κάποιους παίκτες και ίσως γκρίνια από μια συγκεκριμένη μερίδα οπαδών του «Εξάστερου». Ως εκεί είναι καλά. Το θέμα είναι να μην περνάμε στο άλλο άκρο. Και δυστυχώς (ή ευτυχώς για κάποιους), χθες αυτό συνέβει. «Πεδουλάκη, αν δεν μπορείς φύγε», «Λάσμε, ξύπνα», «Ούκιτς, σήκω φύγε που μας κοροϊδεύεις», «αυτός ο Γκιστ είναι τελειώς στον κόσμο του, τελείως αδιάφορος», «δε θέλω να προκαλέσω ρε παιδιά, αλλά μήπως ο Μήτσος είναι λίγο τραγικός αυτή την περίοδο;» ήταν μόνο λίγα από τα σχόλια που διάβασα χθες βράδυ...
Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις; Δε θα κάτσω να χάσω τον χρόνο μου απαντώντας στα παραπάνω σχόλια. Ένα πράγμα, όμως, θα πω: πέρυσι η ομάδα αυτή, του Πεδουλάκη, του Ούκιτς, του Λάσμε, του Γκιστ, του ΜΗΤΣΟΥ, μας ανάγκασε να κάνουμε «κολοτούμπες» που θα ζήλευε μέχρι και ο Μελισσανίδης! Φαίνεται ότι το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Επίσης φαίνεται ότι κάποιοι θέλατε την ομάδα να πηγαίνει τρένο και να ρίχνει 20άρες. Μόνο που οι μπασκετικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα τρένα του Νοέμβρη μετά τα Χριστούγεννα -όταν αρχίζει ουσιαστικά η Ευρωλίγκα- εκτροχιάζονται!
Χωρίς να το παίζω ειδικός, θα σας ζητήσω να κάνετε υπομονή. Όχι για την ομάδα, αυτή με τη γκρίνια σας ή χωρίς, θα βρει τον δρόμο της. Για τον εαυτό σας! Γιατί πολύ απλά πέρυσι εκτεθήκαμε (βάζω κι εμένα μέσα). Μπορεί η «κολοτούμπα» να ήταν ευχάριστη, ωστόσο δεν είμαστε λαός της «κολοτούμπας», όπως κάποιοι άλλοι...
Υ.Γ.: 1) Η καλοπροαίρετη κριτική είναι απολύτως λογική και δεν την κριτικάρω. Η πλήρης ισοπέδωση όμως με εκνευρίζει! Συμφωνώ ότι κάποιοι παίκτες πρέπει να «ξυπνήσουν» και ότι ο Πεδουλάκης οφείλει να διαχειριστεί καλύτερα το ρόστερ του, αλλά ως εκεί. Η αυστηρή κριτική ΜΕΤΑ τα Χριστούγεννα...
2) Επέλεξα να μην γράψω κάτι για το αγωνιστικό κομμάτι. Αν, πάντως, μπαίναμε στα ματς με το ίδιο πάθος που βγάζουμε στο τέλος, τα πάντα θα ήταν πιο εύκολα...
