Πήρα την απόφαση να γράψω για πρώτη φορά στην ζωή μου το οτιδήποτε σε κάποιο site.
Αιτία για την απόφαση αυτή αποτέλεσε ένα κακό όνειρο που είδα χτές βράδυ, και ως συνήθως τα άσχημα όνειρα είναι προάγγελοι κακών ειδήσεων ή συμβάντων...
Βέβαια, λίγο πολύ ήξερα-όπως και όλοι οι νοήμοντες Παναθηναϊκοί-την κατάληξη του θέματος που μας έτρωγε όλους λίγο λίγο σαν σαράκι όλον αυτό τον καιρό. Δυστυχώς,το προαναφερθέν όνειρο είχε πρωταγωνιστή-ποιόν άλλο? - τον μεγάλο αρχηγό μας,το ίνδαλμα όλων των ΑΛΗΘΙΝΩΝ Παναθηναϊκών,τον αξεπέραστο Djibril Cisse.
Θυμάμαι ήταν τέτοιες μέρες πριν 2 χρόνια,και συγκεκριμένα 24 Ιουνίου του 2009, όταν όλοι οι πράσινοι πιστοί (μαζί και εγώ!) χάναμε την γη κάτω από τα πόδια μας! Και όχι για κάτι άσχημο που συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά για κάτι όμορφο, κάτι τέλειο, κάτι το ανεπανάληπτο! Ο Παναθηναϊκός είχε μόλις κάνει ίσως το μεγαλύτερο deal της ιστορίας του, ντύνοντας στα πράσινα τον ΚΟΡΥΦΑΙΟ παίχτη που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα και έναν εκ των ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ striker παγκοσμίως, που το όνομά του μόνο απαρατήρητο δεν περνούσε!
Βέβαια, λίγο πολύ ήξερα-όπως και όλοι οι νοήμοντες Παναθηναϊκοί-την κατάληξη του θέματος που μας έτρωγε όλους λίγο λίγο σαν σαράκι όλον αυτό τον καιρό. Δυστυχώς,το προαναφερθέν όνειρο είχε πρωταγωνιστή-ποιόν άλλο? - τον μεγάλο αρχηγό μας,το ίνδαλμα όλων των ΑΛΗΘΙΝΩΝ Παναθηναϊκών,τον αξεπέραστο Djibril Cisse.
Θυμάμαι ήταν τέτοιες μέρες πριν 2 χρόνια,και συγκεκριμένα 24 Ιουνίου του 2009, όταν όλοι οι πράσινοι πιστοί (μαζί και εγώ!) χάναμε την γη κάτω από τα πόδια μας! Και όχι για κάτι άσχημο που συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά για κάτι όμορφο, κάτι τέλειο, κάτι το ανεπανάληπτο! Ο Παναθηναϊκός είχε μόλις κάνει ίσως το μεγαλύτερο deal της ιστορίας του, ντύνοντας στα πράσινα τον ΚΟΡΥΦΑΙΟ παίχτη που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα και έναν εκ των ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ striker παγκοσμίως, που το όνομά του μόνο απαρατήρητο δεν περνούσε!
Ο Djibril Cisse μόλις είχε γίνει μέλος του πράσινου λαού και ήταν μόνο η αρχή... Όλοι - ανεξαιρέτως του ποιά ομάδα υποστήριζε ο καθένας - βγάζαν το καπέλο στους πράσινους για την μεταγραφή αυτή. Και δεν είχαν άδικο, αφού ο Τζιμπρίλαρος απέδειξε περίτρανα (παρά τα μικρά διαλειμματάκια αφλογιστίας μέσα σ'αυτά τα 2 χρόνια) σε όλον τον πλανήτη αυτό το μίγμα θέλησης, δουλειάς και φυσικά ταλέντου που διέθετε και διαθέτει άπλετο.
Πάνω απ'όλα όμως, ο Djibril ανέπτυξε με τον Παναθηναϊκό και με τον κόσμο του μια σπάνια σχέση αγάπης... Κανένας άλλος ΞΕΝΟΣ ποδοσφαιριστής δεν έχει κάνει tattoo το σήμα της ομάδας που αγωνιζόταν μέσα σε 2 χρονια μόνο! Κανένας σαν και αυτόν δεν έχει βάλει τις πλάτες του μπροστά τόσες φορές για το καλό της ομάδας.
Κανένας σαν εκείνον δεν έχει πανηγυρίσει σαν λυσσασμένο σκυλί κάθε μα κάθε γκόλ που έβαζε με την πράσινη φανέλα... Κανένας σαν και του λόγου του δεν έχει κλάψει με ΑΛΗΘΙΝΑ ΔΑΚΡΥΑ για αυτόν τον υπέροχο κόσμο που τον υποστήριζε από το πρώτο δευτερόλεπτο που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα... Η ιστορία πάντως έγραψε οτι ο ηγέτης του Παναθηναϊκού, 2 χρόνια μετά τα πανηγύρια για την απόκτηση του,αφήνει την καψούρα του,την δική του τριφυλλάρα για άλλες πολιτείες...
Γιατι έτσι επέλεξαν κάποιοι και όχι εκείνος... Γιατί η καρδιά του ψηφίζει πράσινο αλλά οι επικρατούσες συνθήκες “ψήφισαν” την λέξη έξοδος για εκείνον... Αξίζει να κλάψεις για αυτόν τον παίχτη που έδωσε και την ψυχή του την ίδια για την ομάδα... Που δεν έπαιξε τον ρόλο του μισθοφόρου όπως τόσοι άλλοι...
Που ήταν ΑΛΗΘΙΝΟΣ σε όλα του! Μακάρι μια μέρα να επιστρέψεις αρχηγέ... Είσαι και θα είσαι για πάντα ένας από μας...
Ton nom dans notre coeurs... Au revoir Djibril...
Επιμέλεια: Green Knight
Αν σας αρέσει η δουλειά μας και θέλετε να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί σας ακόμη πιο δυναμικά, κάντε κλικ σε μια διαφήμιση από κάτω!
