Χάνουν το νόημα οι λέξεις πια όταν ξεκινάς να γράψεις για τους ευρωπαϊκούς άθλους του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Να και τώρα, μόλις στο ξεκίνημα, μιλάω για άθλο… μα είναι άθλος όταν το έχεις κάνει έξι φορές και την έκτη είναι τόσο εύκολο; Αυτό που θέλουμε να κάνουμε όλοι είναι να πούμε ένα τόσο μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τις στιγμές έκστασης που μας έχει χαρίσει αυτή η ομάδα και με μια βαθιά υπόκλιση σεβασμού να αποδώσουμε τιμή σε αυτούς που έχουν δημιουργήσει αυτήν την δεκαπενταετή παντοκρατορία.
Με πρώτο και καλύτερο, τον πιθανότερα πιο ευτυχισμένο άνθρωπο αυτή την στιγμή, Παύλο Γιαννακόπουλο όλοι όσοι έχουν εμπλακεί στην δημιουργία και την ύπαρξη αυτής της ομάδας θα πρέπει να αισθάνονται ότι έχουν αποδώσει τα μέγιστα στο κόσμο του Παναθηναϊκού, στον αθλητισμό της χώρας, στο άθλημα αλλά και σε όλους τους φίλους του μπάσκετ ανά τον κόσμο.
Για τον τελικό τι να πω; Τον φανταζόμουν πιο δύσκολο. Είχα ρωτήσει μπασκετικούς συναδέλφους και μου είχαν πει ότι από άποψη ρόστερ η Μακάμπι μπορεί να είναι και καλύτερη από τον Παναθηναϊκό. Είδατε εσείς κάτι τέτοιο στο γήπεδο; Από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι και την στιγμή που οι πράσινοι νόμιζαν ότι το έχουν σηκώσει ήδη και παραλίγο να κλωτσήσουν την καρδάρα με το γάλα, η ανωτερότητα ήταν πασιφανής. Ακόμη κι όταν οι παίκτες της Μακάμπι έβαζαν το ένα τρίποντο μετα το άλλο δεν κατάφεραν ούτε καν να προβληματίσουν την αρμάδα του Ζότς, όπως είχε κάνει δυο μέρες πριν η Σιένα.
Από την εικόνα και των τεσσάρων ομάδων στην τελική φάση της διοργάνωσης ο Παναθηναϊκός δείχνει μια κλάση ανώτερος, ήταν πιο έτοιμος, πιο διαβασμένος, είχε τους πιο φορμαρισμένους παίκτες και τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο. Χρειάζεται κάτι άλλο για να σηκώσεις την κούπα;
Συγχαρητήρια στο τριφύλλι για την κατάκτηση του έκτου, πιο πολλά συγχαρητήρια στον Ζότς που έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία στο τι μπορεί να κάνει ένα προπονητής κερδίζοντας τίτλους. Βαθιά υπόκλιση στον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο. Ευχαριστούμε.
sportaction.gr
