Δεν με ενδιαφέρει αν κάποιοι με πουν υποστηρικτή του Πατέρα. Δεν μου καίγεται, επίσης, καρφάκι αν άλλοι με θεωρήσουν… «άνθρωπο του προέδρου». Εγώ θα καταθέσω την άποψή μου, απ’ αυτά που βλέπω και απ’ αυτά που μαθαίνω…
Στα δυο χρόνια του πολυμετοχικού, ο Πατέρας έκανε λάθη και σωστά. Τα λάθη έγιναν την πρώτη χρονιά, όταν μέσα σε 20 μέρες, αυτός κι’ ο Αντωνίου έτρεχαν να «συμμαζέψουν» τα πράγματα και να πάρουν προπονητή και παίκτες για τη δύσκολη συνέχεια. Εκείνο το διάστημα, λοιπόν, κάτι η απειρία και κάτι ο… πανικός για να προλάβουν τα πάντα, οδήγησαν την ηγεσία του Παναθηναϊκού σε λανθασμένες κινήσεις, οι οποίες φάνηκαν μέσα στη χρονιά.
Την επόμενη σεζόν, όμως, το… νερό μπήκε στο αυλάκι. Με ένα χρόνο στην πλάτη και χωρίς βιαστικές κινήσεις, οι διοικούντες δημιούργησαν μια δυνατή ομάδα, το ρόστερ ανέβηκε κατά πολύ σε ποιότητα και τα αποτελέσματα φάνηκαν. Νταμπλ από το «τριφύλλι», χωρίς περιθώρια αμφισβήτησης από κανέναν…
Μέσα σ’ αυτά τα δυο χρόνια, λοιπόν, ο Πατέρας δέχθηκε αρκετές… τρικλοποδιές. Τρικλοποδιές από ανθρώπους της ΠΑΕ! Ποιος θα ξεχάσει τις κατηγορίες για «κακοδιαχείριση»; Ποιος θα ξεχάσει τις ατάκες περί… «νεόκοπου παράγοντα που δεν τον ήξερε κανένας»; Ποιος θα ξεχάσει τα όσα ακούστηκαν για την επιλογή του να διώξει τον Τεν Κάτε (σε μια δύσκολη περίοδο) και να προσλάβει τον Νίκο Νιόπλια; Και πολλά άλλα ακόμη…
Ο «πόλεμος» στη συνέχεια «μεταφέρθηκε» από τους μετόχους, στον Τύπο, ο οποίος στην αρχή ήταν… διακριτικός. Εριχνε τα βέλη του στον Πατέρα, αλλά με τρόπο και χωρίς… βασικά θέματα ή χτυπήματα στα πρωτοσέλιδα. Στη συνέχεια, ήρθαν κι’ αυτά με κορυφαίο το απίθανο «Πρόεδρος γλάστρα»!
Σ’ αυτόν τον «πόλεμο», λοιπόν, στον άνθρωπο που έφερε τίτλο στην Παιανία έπειτα από έξι στείρα και μίζερα χρόνια, το παράπονο του Πατέρα ήταν ένα και μοναδικό. Ότι, πλην του Ανδρέα Βγενόπουλου, κανένας μέτοχος (επομένως και συνεργάτης του) δεν βγήκε να τον υπερασπιστεί και να τον στηρίξει, σε τέτοιες στιγμές, όταν, μάλιστα, ο ίδιος είχε πάντα τον ρόλο του «ειρηνοποιού» σε πολυμετοχικές κόντρες. Η μοναδική φορά που στηρίχθηκε ήταν πρόσφατα, όταν ο Βαρδινογιάννης, μετά το πρωτοσέλιδο της «Πράσινης» εξέδωσε ανακοίνωση υπέρ του προέδρου της ΠΑΕ. Μήπως, όμως, ήταν λίγο αργά; Μήπως ήταν τεράστιο λάθος από τους μετόχους όχι μόνο να μη στηρίξουν, αλλά να κάνουν και «δημόσιο πόλεμο», κάποιες φορές, στον άνθρωπο που οδήγησε την ομάδα στους τίτλους, κι’ ενώ στο παρελθόν άλλοι πρόεδροι που δεν κατάφεραν τίποτα, δεν δέχτηκαν την παραμικρή κριτική; Μήπως αυτή η στάση των υπόλοιπων μετόχων και η… απάθεια που έδειχναν όταν κάποιοι κατακεραύνωναν τον Πατέρα, τον οδήγησαν στην παραίτηση; Μήπως η υπομονή του εξαντλήθηκε, μη βλέποντας εδώ και καιρό να γίνονται τα αυτονόητα;
Δεν ξέρω τι θα γίνει την Παρασκευή και όπως όλοι μας, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για το αν ο Πατέρας συνεχίσει στην προεδρία ή όχι. Οι πιθανότητες είναι μοιρασμένες και όλα θα ξεκαθαρίσουν μέσα στην εβδομάδα. Ξέρω, όμως, ότι αν δεν αλλάξουν τα πράγματα και αν δεν επικρατήσει λογική στον πολυμετοχικό, όποιος κι αν είναι ο άνθρωπος που θα έχει την προεδρία τη νέα σεζόν, θα… δεινοπαθήσει! Ο πολυμετοχικός, με ή χωρίς Πατέρα (κατά τη γνώμη μου με Πατέρα) θα πρέπει να βάλει ένα τέλος στο συνεχόμενο… ξεκατίνιασμα. Και θα πρέπει να μάθει να στηρίζει (κάνοντας, φυσικά, κριτική )ανθρώπους που «ματώνουν» για τη νέα προσπάθεια που ξεκίνησε πριν από δυο χρόνια. Σε διαφορετική περίπτωση, ο Παναθηναϊκός θα γυρίσει πίσω, σε άλλες… αξέχαστες εποχές.
(sportfm)
