Μεγάλη κουβέντα γίνεται τελευταία για το πρόσωπο του τεχνικού διευθυντή. Πολλά τα ονόματα που έχουν πέσει στο τραπέζι, με την περίπτωση του Γιάννη Σαμαρά να φαντάζει αυτή τη στιγμή πιο πιθανή. Ο ίδιος δεν δείχνει να πετάει τη σκούφια του στην ιδέα να αφήσει την οργάνωση των Ακαδημιών της Παιανίας για να κάτσει στην ηλεκτρική καρέκλα της πρώτης ομάδας αυτή τη δύσκολη εποχή. Αν τελικά δεχθεί (στο ραντεβού της Τετάρτης), το πιθανότερο είναι να διατηρήσει την υψηλή επιστασία των τμημάτων υποδομής. Αυτό, άλλωστε, είναι το αντικείμενο που έχει σπουδάσει στην Ολλανδία και δείχνει να έχει καλές ιδέες για το πως μπορεί να οργανωθεί ο Παναθηναϊκός ώστε να αξιοποιήσει τα φυτώριά του για να ξαναδούμε επιτέλους δικά του παιδιά να αποτελούν βασικούς άξονες της επαγγελματικής ομάδας.
Ίσως η υποψηφιότητα Σαμαρά να μην είχε τόσο ψηλή θέση στη σχετική λίστα, αν δεν υπήρχε μια σαφής τάση αρκετών μελών του ΔΣ να προτιμηθεί ένας παλαίμαχος του Παναθηναϊκού. Παιδί που να έχει φορέσει τη φανέλα και να σημαίνει γι' αυτόν κάτι παραπάνω από έναν ακόμη σταθμό στην επαγγελματική του καριέρα. Μ' αυτόν τον τρόπο θα αποκατασταθεί εν μέρει και μια αδικία που συντελείται χρόνια τώρα στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Όπως θα έχετε πληροφορηθεί, πρόκειται για μια ομάδα που πετάει στο δρόμο τα παιδιά της και τους κλείνει την πόρτα κατάμουτρα, χωρίς να αξιοποιεί τις γνώσεις και την εμπειρία τους, αλλά και την αγάπη που έχουν για το τριφύλλι.
Δεν είναι καινούργια αυτά. Σίγουρα θα τα έχετε ξανακούσει πολύ πριν θέσουν εκ νέου θέμα ο Μίμης Δομάζος και ο Αντώνης Αντωνιάδης. Χρόνια τώρα οι καλές εφημερίδες έχουν αναδείξει μια βασική διαφορά ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό: ο κακός Παναθηναϊκός πετάει τους παλιούς του παίκτες σαν τα σκυλιά στο δρόμο, ενώ ο καλός Ολυμπιακός τους έχει κορώνα στο κεφάλι του.
Αν και τα χρόνια περνούν και η μνήμη ξεθωριάζει, είπα να κάνω μια προσπάθεια να συνεισφέρω στην κουβέντα και να αναδείξω αυτό το τεράστιο θέμα, μπας και φιλοτιμηθεί η διοίκηση του Παναθηναϊκού να αποκαταστήσει την ιστορική αδικία. Κάθισα, λοιπόν, και θυμήθηκα μερικούς από τους λίγους παλαίμαχους ποδοσφαιριστές του που έχει αξιοποιήσει σε διάφορα πόστα ο ανάλγητος Παναθηναϊκός τα τελευταία 15 χρόνια. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Προπονητές της πρώτης ομάδας: Ρότσα (δύο φορές), Ζάετς, Κυράστας (δύο φορές), Αναστασιάδης, Αποστολάκης και Νιόπλιας. Αν βάλουμε δίπλα τους και τους Φυλακούρη, Γαλάκο που υπήρξαν υπηρεσιακοί σε κάποια παιχνίδια, ο συνολικός αριθμός των παλαιμάχων του Παναθηναϊκού που πέρασαν ως πρώτοι προπονητές από τον πάγκο του από το 1996 μέχρι σήμερα είναι οκτώ, οι δύο, μάλιστα, έχοντας διπλή θητεία.
Τεχνικοί διευθυντές, άτυπα ή με τη βούλα: Ζάετς, Λιβαθηνός και Αντωνίου.
Γενικοί αρχηγοί: Σούρπης, Παπαβασιλείου και Μουρούζης. Από την ομάδα του μπάσκετ ο τελευταίος, αλλά παλαίμαχος του Παναθηναϊκού είναι κι αυτός, όπως ο Γόντικας που έχει τώρα διοικητικό πόστο στην ομάδα.
Βοηθοί προπονητών: Οικονομόπουλος, Φυλακούρης, Βλάχος, Καρούλιας, Γαλάκος, Χριστοδούλου, Βαζέχα, Γεωργαμλής.
Ακαδημίες: Ζάετς, Ρότσα, Φυλακούρης, Καπουράνης, Σαμαράς, Κόβης, Ταράσης, Βόκολος, Αμπαδιωτάκης, Φρατζέσκος, Μαραγκός, Σάμιος, Κρασώνης, Βονόρτας, Παπαπαναγής
Σκάουτερ: Μαυρίδης, Θωμαϊδης, Χένρικσεν, Παπαναγής, Ντόκεν
Όλοι αυτοί είναι καμιά σαρανταριά νοματαίοι και αξιοποιήθηκαν από τον Παναθηναϊκό σε διάφορα πόστα, ορισμένοι σε δύο ή και περισσότερα. Μόνο καμιά σαρανταριά παλαίμαχοι, δηλαδή, μέσα σε 15 δύσκολα χρόνια όπου η απώλεια των τίτλων έφερνε γκρίνιες, τριβές και εντάσεις, με κλασικό φαινόμενο το κλίμα να είναι βαρύ και όλοι να φταίνε σε όλους. Κι αν στύψουμε λιγάκι παραπάνω το μυαλό μας, είμαι σίγουρος ότι θα θυμηθούμε κι άλλους παλαίμαχους με πόστο στην ομάδα, που το φτωχό μου το μυαλό τους ξεχνάει τώρα.
Να κάνουμε μερικές συγκρίσεις; Να τις κάνουμε. Στον Ολυμπιακό όπου οι παράτες και η ευφορία από τα τιμημένα πρωταθλήματα συντηρούσαν ένα κλίμα αγάπης, ομόνοιας και συνεργασίας, μόνο τρεις παλαίμαχοί του υπήρξαν προπονητές της πρώτης ομάδας αυτά τα 15 χρόνια: Λεμονής, Προτάσοφ και Μπάντοβιτς. Βοηθούς ή σε διάφορα άλλα πόστα (εντελώς περαστικοί οι περισσότεροι) θυμάμαι μόνο τους Μητρόπουλο, Νεντίδη, Ιβιτς, Γκόγκιτς, Νινιάδη, Καραπιάλη, Αλεξανδρή, Καραταϊδη και Ράντο. Σίγουρα θα υπάρχουν και ορισμένοι άλλοι που δεν μου έρχονται στο μυαλό τώρα, αλλά ούτε κατά διάνοια τόσο πολλοί για να πλησιάσουν (έστω με τα κιάλια) τον αριθμό των παλαιμάχων που κατά καιρούς εμπιστεύθηκε ο Παναθηναϊκός σε διάφορα πόστα.
Κι αν θέλετε να ανοίξουμε λίγο ακόμα το πλάνο, να θυμηθούμε πόσους παλαιμάχους του έχει αξιοποιήσει τα τελευταία 15 χρόνια ο μπασκετικός Παναθηναϊκός; τον Τάσο Στεφάνου, τον Ντέιβιντ Στεργάκο και τώρα τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Άντε και τον Μιχάλη Γεωργαντή, που προέρχεται από την ομάδα βόλεϊ του συλλόγου. Αυτούς και κανέναν άλλο.
Είναι πασιφανές, λοιπόν, ότι ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός είναι ένας σύγχρονος Κρόνος που τρώει τα παιδιά του, ενώ ο Ολυμπιακός εξασφαλίζει με τιμή και δόξα το μέλλον το μέλλον τους. Αυτά μας λένε χρόνια τώρα τα αντικειμενικά ΜΜΕ, αυτά ακριβώς καταπίνει αμάσητα ένα μεγάλο κομμάτι της πράσινης εξέδρας. Αλλά έτσι δημιουργούνται οι εντυπώσεις. Πετιέται η μπανανόφλουδα και ενώ θα έπρεπε να τη δεις για να την αποφύγεις, την πατάς και. πετάς. Μόνο που πέφτοντας παρασέρνεις μαζί σου μια ολόκληρη ομάδα, που με κάτι τέτοιες σοφιστείες τη μάθαμε να ζει μέσα στη μιζέρια, την απαξίωση και την εσωστρέφεια.
Πηγή: leoforos.gr
