Εδώ και 24 χρόνια κάθε καλοκαιράκι στις 14 Ιουνίου οι μπασκετικοί συνηθίζουμε να λέμε «χρόνια πολλά» ο ένας στον άλλο. Λογικό... Στις 14 Ιουνίου του 1987 συνέβη το γεγονός που άλλαξε τη ζωή μας κι από ένα «μπουλούκι» ρομαντικών που ξεδίναμε στα ανοιχτά γήπεδα, στα μονά και στις ηρωικές αλάνες τις ΕΣΚΑ ενώ στις εφημερίδες οι «πατριάρχες» μας είχαν ένα μονόστηλο, αίφνης γίναμε... πρώτο θέμα: Το μπάσκετ έγινε πρωτοσέλιδο, κέρδισε διαφήμιση, έβγαλε κόσμο στους δρόμους, έλαβε την πρωτιά στη συνείδηση και στην καρδιά των Ελλήνων.
Είναι η ημερομηνία που η Ελλάδα νίκησε με 103-101 τη Σοβιετική Ένωση κι αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, για όσους δεν κατάλαβαν ή δεν θυμούνται. Είναι η ημερομηνία που κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις στους δρόμους όλης της Ελλάδας καθώς το πανηγύρι είχε αρχίσει από τις προηγούμενες ημέρες. Δεν πρόκειται να μείνω στις δύο βολές του Αργύρη Καμπούρη, στον «ζογκλέρ» Γκάλη, στις δύο βολές του Ανδρίτσου (που είχαν στείλει το ματς στην παράταση), στην... αγκωνιά του Τκατσένκο στον Γιαννάκη, στον ηρωικό «μπέμπη» (τον Φάνη) του ελληνικού μπάσκετ. Αυτά έχουν περάσει στην ιστορία, μαζί με τη «μαεστρία» του Κώστα Πολίτη, ενός προπονητή που βρισκόταν πολύ μπροστά από την εποχή του.
Το θέμα είναι ότι η 14η Ιουνίου του 1987 είναι ημερομηνία- ορόσημο! Για πολλούς λόγους οι οποίοι ουσιαστικά αποδεικνύουν ότι το μπάσκετ βρίσκεται στο DNA του Έλληνα. Από τότε τα γήπεδα γέμισαν με παιδιά, τα τμήματας υποδομής τιγκάρισαν, τα κλειστά ήταν κατάμεστα! Μεγάλοι παράγοντες άρχισαν να ασχολούνται με το μπάσκετ, δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι μετά το Ευρωμπάσκετ του ’87 ο Παύλος Γιαννακόπουλος ασχολήθηκε αποκλειστικά με την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού... Με τα γνωστά αποτελέσματα, 24 χρόνια μετά και με τον Παναθηναϊκό να είναι η πλέον επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Σταδιακά ήρθαν τα επαγγελματικά συμβόλαια, οι Ανώνυμες Εταιρείες, οι διαφημίσεις, οι χορηγοί, η τηλεόραση, τα πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες... Καθώς επίσης και οι ευρωπαϊκοί τίτλοι. Από το ’87 και μετά μπορείτε να υπολογίσετε πόσοι ευρωπαϊκοί τίτλοι έχουν καταφθάσει στη χώρα μας; Μόνο σε συλλογικό επίπεδο, 7 τρόπαια Ευρωλίγκα, 4 κύπελλα Σαπόρτα, 2 κύπελλα Κόρατς, 1 FEL και χωρίς να υπολογίζουμε τις συμμετοχές σε τελικούς. Σε Εθνικό επίπεδο (και σε όλα τα τμήματα) ακολούθησαν 7 χρυσά, 9 αργυρά και 6 χάλκινα μετάλλια είτε σε Ευρωμπάσκετ είτε σε Μουντομπάσκετ!
Και να φανταστείτε ότι μέχρι το ’87 το ελληνικό μπάσκετ είχε να υπερηφανεύεται για το έπος της ΑΕΚ το ’68 με την κατάκτηση του κυπέλλου Κυπελλούχων, δύο αργυρά μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ Εφήβων και Παίδων (τη δεκαετία του ’70) κι ένα χάλκινο σε Ευρωμπάσκετ Ανδρών (1949).
Αυτό που ακολούθησε εκείνης της όμορφης βραδιάς του Ιουνίου ήταν κάτι μοναδικό κι αξεπέραστο. Μόνο και μόνο η εικόνα των παιδιών με μιά μπάλα μπάσκετ στα χέρια ήταν ό,τι καλύτερο. Όπως επίσης και η ώθηση που πήρε το άθλημα ήταν απίστευτη.
Ανεξάρτητα αν οι καιροί έχουν αλλάξει, αν η υπερβολή (που υπήρχε) «πλήγωσε» το άθλημα σε πολλά επίπεδα και πλέον δεν έχουμε το καλύτερο πρωταθλημα στην Ευρώπη, είμαστε σε θέση να υπερηφανευόμαστε για πολλά πράγματα.
Πρώτον διότι το μπάσκετ έχει μιά ξεχωριστή δυναμική που απεικονίζεται στην πιό επιτυχημένη ομάδα όλων των εποχών, τον Παναθηναϊκό, καθώς ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι ακόμα «παρών» μαζί με την οικογένειά του και στηρίζουν την ομάδα. Απεικονίζεται επίσης στην δυναμική του Ολυμπιακού που χάρη στην «τρέλα» του Παναγιώτη και του Γιώργου Αγγελόπουλου είναι ξεχωριστό μέγεθος στην Ευρωλίγκα.
Απεικονίζεται βεβαίως και στην Εθνική ομάδα, την «επίσημη αγαπημένη» που μπορεί να... χτυπήθηκε (όπου έβρισκαν ευκαιρία... τρελαίνονταν να την χτυπούν με πρόσφατο παράδειγμα το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας) απ’ εκείνους που ακόμα δεν έχουν χωνέψει τη δυναμική της, αλλά εξακολουθεί να είναι ανθεκτική... Τρεις «αποτυχίες» έχει σημειώσει σε... 24 χρόνια σε υψηλό επίπεδο. Αν μας βρείτε άλλη τέτοια ομάδα παγκοσμίως με τέτοια διάρκεια (που να εκφράζει βεβαίως μιά τόσο μικρή χώρα και με μηδενικό αθλητικό υπόβαθρο) τότε θα αλλάξουμε άποψη.
Όπως επίσης απεικονίζεται στις τεράστιες επιτυχίες των «μικρών» Εθνικών ομάδων που πιστοποιούν ότι το μπάσκετ ζει και βασιλεύει και κυρίως... διαψεύδει μιά χώρα με μηδέν οργάνωση, μηδέν προγραμματισμό σε όλα τα επίπεδα. Λες και το μπάσκετ είναι κάτι «ξένο» στη φιλοσοφία του Έλληνα αν και ταιριάζει στο DNA του.
Είναι η ημερομηνία που η Ελλάδα νίκησε με 103-101 τη Σοβιετική Ένωση κι αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, για όσους δεν κατάλαβαν ή δεν θυμούνται. Είναι η ημερομηνία που κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις στους δρόμους όλης της Ελλάδας καθώς το πανηγύρι είχε αρχίσει από τις προηγούμενες ημέρες. Δεν πρόκειται να μείνω στις δύο βολές του Αργύρη Καμπούρη, στον «ζογκλέρ» Γκάλη, στις δύο βολές του Ανδρίτσου (που είχαν στείλει το ματς στην παράταση), στην... αγκωνιά του Τκατσένκο στον Γιαννάκη, στον ηρωικό «μπέμπη» (τον Φάνη) του ελληνικού μπάσκετ. Αυτά έχουν περάσει στην ιστορία, μαζί με τη «μαεστρία» του Κώστα Πολίτη, ενός προπονητή που βρισκόταν πολύ μπροστά από την εποχή του.
Το θέμα είναι ότι η 14η Ιουνίου του 1987 είναι ημερομηνία- ορόσημο! Για πολλούς λόγους οι οποίοι ουσιαστικά αποδεικνύουν ότι το μπάσκετ βρίσκεται στο DNA του Έλληνα. Από τότε τα γήπεδα γέμισαν με παιδιά, τα τμήματας υποδομής τιγκάρισαν, τα κλειστά ήταν κατάμεστα! Μεγάλοι παράγοντες άρχισαν να ασχολούνται με το μπάσκετ, δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι μετά το Ευρωμπάσκετ του ’87 ο Παύλος Γιαννακόπουλος ασχολήθηκε αποκλειστικά με την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού... Με τα γνωστά αποτελέσματα, 24 χρόνια μετά και με τον Παναθηναϊκό να είναι η πλέον επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Σταδιακά ήρθαν τα επαγγελματικά συμβόλαια, οι Ανώνυμες Εταιρείες, οι διαφημίσεις, οι χορηγοί, η τηλεόραση, τα πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες... Καθώς επίσης και οι ευρωπαϊκοί τίτλοι. Από το ’87 και μετά μπορείτε να υπολογίσετε πόσοι ευρωπαϊκοί τίτλοι έχουν καταφθάσει στη χώρα μας; Μόνο σε συλλογικό επίπεδο, 7 τρόπαια Ευρωλίγκα, 4 κύπελλα Σαπόρτα, 2 κύπελλα Κόρατς, 1 FEL και χωρίς να υπολογίζουμε τις συμμετοχές σε τελικούς. Σε Εθνικό επίπεδο (και σε όλα τα τμήματα) ακολούθησαν 7 χρυσά, 9 αργυρά και 6 χάλκινα μετάλλια είτε σε Ευρωμπάσκετ είτε σε Μουντομπάσκετ!
Και να φανταστείτε ότι μέχρι το ’87 το ελληνικό μπάσκετ είχε να υπερηφανεύεται για το έπος της ΑΕΚ το ’68 με την κατάκτηση του κυπέλλου Κυπελλούχων, δύο αργυρά μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ Εφήβων και Παίδων (τη δεκαετία του ’70) κι ένα χάλκινο σε Ευρωμπάσκετ Ανδρών (1949).
Αυτό που ακολούθησε εκείνης της όμορφης βραδιάς του Ιουνίου ήταν κάτι μοναδικό κι αξεπέραστο. Μόνο και μόνο η εικόνα των παιδιών με μιά μπάλα μπάσκετ στα χέρια ήταν ό,τι καλύτερο. Όπως επίσης και η ώθηση που πήρε το άθλημα ήταν απίστευτη.
Ανεξάρτητα αν οι καιροί έχουν αλλάξει, αν η υπερβολή (που υπήρχε) «πλήγωσε» το άθλημα σε πολλά επίπεδα και πλέον δεν έχουμε το καλύτερο πρωταθλημα στην Ευρώπη, είμαστε σε θέση να υπερηφανευόμαστε για πολλά πράγματα.
Πρώτον διότι το μπάσκετ έχει μιά ξεχωριστή δυναμική που απεικονίζεται στην πιό επιτυχημένη ομάδα όλων των εποχών, τον Παναθηναϊκό, καθώς ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι ακόμα «παρών» μαζί με την οικογένειά του και στηρίζουν την ομάδα. Απεικονίζεται επίσης στην δυναμική του Ολυμπιακού που χάρη στην «τρέλα» του Παναγιώτη και του Γιώργου Αγγελόπουλου είναι ξεχωριστό μέγεθος στην Ευρωλίγκα.
Απεικονίζεται βεβαίως και στην Εθνική ομάδα, την «επίσημη αγαπημένη» που μπορεί να... χτυπήθηκε (όπου έβρισκαν ευκαιρία... τρελαίνονταν να την χτυπούν με πρόσφατο παράδειγμα το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας) απ’ εκείνους που ακόμα δεν έχουν χωνέψει τη δυναμική της, αλλά εξακολουθεί να είναι ανθεκτική... Τρεις «αποτυχίες» έχει σημειώσει σε... 24 χρόνια σε υψηλό επίπεδο. Αν μας βρείτε άλλη τέτοια ομάδα παγκοσμίως με τέτοια διάρκεια (που να εκφράζει βεβαίως μιά τόσο μικρή χώρα και με μηδενικό αθλητικό υπόβαθρο) τότε θα αλλάξουμε άποψη.
Όπως επίσης απεικονίζεται στις τεράστιες επιτυχίες των «μικρών» Εθνικών ομάδων που πιστοποιούν ότι το μπάσκετ ζει και βασιλεύει και κυρίως... διαψεύδει μιά χώρα με μηδέν οργάνωση, μηδέν προγραμματισμό σε όλα τα επίπεδα. Λες και το μπάσκετ είναι κάτι «ξένο» στη φιλοσοφία του Έλληνα αν και ταιριάζει στο DNA του.
Theplayer.gr
