Ο Μάικ Μπατίστ γράφει στο blog του στο gazzetta για όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ώρες, τονίζοντας πως «εμείς δεν κλάψαμε, μετά το δεύτερο τελικό. Ρίξαμε το φταίξιμο στους εαυτούς μας. Ολα τα άλλα είναι a bunch of bullshit».
Καλησπέρα
Σας γράφω λίγο πριν φύγω για την προπόνηση. Αρχικά, θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για το τρίτο παιχνίδι. Βρεθήκαμε στο -14 πριν συνειδητοποιήσουμε ότι η κατάσταση ήταν ζωής ή θανάτου και έπρεπε να αντιδράσουμε. Δεν θέλαμε να επιστρέψουμε στο ΣΕΦ με το σκορ να είναι 1-2.
Αυτό θα έκανε πολύ δύσκολη τη δουλειά μας να νικήσουμε εκεί. Στο τάιμ άουτ που πήρε η ομάδα, στο -14 συμφωνήσαμε πως αυτό που έπρεπε να κάνουμε, ήταν να προσπαθήσουμε να κλείσουμε την περίοδο με διαφορά μικρότερη των δέκα πόντων και τότε θα είχαμε μεγάλη δυνατότητα να κάνουμε την πλήρη ανατροπή, στο τέταρτο δεκάλεπτο.
Αυτό και έγινε. Στο τέλος της τρίτης περιόδου είχαμε φτάσει στο -9, στην πρώτη επίθεση της τέταρτης περιόδου στο -7, αμέσως μετά στο -5 και από εκεί και πέρα ήταν ζήτημα ώρας να πάρουμε το προβάδισμα. Το momentum είχε γίνει δικός μας. Ημασταν σε θέση πια να σταματήσουμε ό,τι δοκίμαζαν στην επίθεση. Και έχετε υπ’ όψιν σας πως νωρίτερα είχαν επιχειρήσει κάποια πολύ δύσκολα σουτ. Από τον Μπέβερλι, μέχρι τον Μπουρούση έβαλαν πολλά μεγάλα καλάθια, με την άμυνα μας να είναι πάνω τους.
Κάθε ομάδα μπάσκετ επιχειρεί ένα τελευταίο ξέσπασμα που μπορεί να τη «φτιάξει» ή να την καταστρέψει. Ευχαριστούμε το Θεό που εμάς μας «έφτιαξε» και έτσι προσφέραμε και στους φιλάθλους μας αυτό που ήθελαν: την ευκαιρία να πανηγυρίσουν άλλη μια μεγάλη νίκη στους τελικούς.
Όταν έχεις το momentum, αυτό «τρέφει» όλους τους παίκτες. Εμείς επωφεληθήκαμε από όσα είχαν να προσφέρουν οι Τσαρτσαρής και Σπανούλης. Η προσφορά τους ήταν πολύ σημαντική, κατ’ αρχάς στην άμυνα γιατί αυτή είναι που σου δίνει και την επίθεση. Αφήστε δε, που έχουμε πολλά επιθετικά όπλα. Για αυτό ήταν περισσότερο σημαντικό να σταματήσουμε αυτά που επιχειρούσαν οι αντίπαλοι μας. Και τα καταφέραμε.
Τώρα επιστρέφουμε στο ΣΕΦ, όπου στην τελευταία επίσκεψη που κάναμε δεν παίξαμε καλά στην τρίτη περίοδο και για αυτό ο Ολυμπιακός κατάφερε να ελέγξει και το τέταρτο δεκάλεπτο. Αυτή τη φορά πάμε για να παίξουμε καλά και στις τέσσερις περιόδους. Πρέπει να είμαστε επιθετικοί –όπως σας έξω ξαναγράψει- από την αρχή έως το τέλος.
Να παίρνουμε όλοι τα σουτ που πρέπει να πάρουμε, όταν είναι ελεύθερα και να δίνουμε πάσες, όταν αυτό απαιτεί η κατάσταση. Γενικά, να παίρνουμε σωστές αποφάσεις. Αν τα κάνουμε αυτά θα είμαστε μια χαρά. Ξέρω πως οι οπαδοί τους θα προσπαθήσουν να αποσπάσουν την προσοχή μας από το παιχνίδι. Αλλά εμείς πρέπει να ασχολούμαστε μόνο με ό,τι γίνεται εντός του γηπέδου.
Δεν ξέρω αν είχατε διαβάσει το προηγούμενο blog μου. Αν όχι, να σας πω ότι είχα επισημάνει ότι οι διαιτητές είναι άνθρωποι και κάνουν λάθη. Κανείς δεν είναι τέλειος. Και να είστε βέβαιοι πως αν ήθελα να εστιάσω σε αυτούς, θα έβρισκα πολλά που δεν πήγαν καλά στον δεύτερο τελικό και θα τα χρησιμοποιούσα ως άλλοθι. Εμείς όμως, δεν «κλάψαμε».
Προτιμήσαμε να ρίξουμε το φταίξιμο για την κακή απόδοση, πάνω μας και μετά να βρούμε τις λύσεις. Για αυτό και θα πω ότι όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ώρες είναι a bounce of bullshits. Για κάποιο λόγο όλοι θυμούνται τα άσχημα σφυρίγματα και κανείς δεν θυμάται τα καλά! Πιστεύω πως είναι απαράδεκτο να ζητάς ξένους διαιτητές για να παίξεις σε τελικό. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ άλλοτε σε αυτή τη χώρα. Όλα αυτά δεν χρειάζονται.
Δεν κάνουν καλό σε κανέναν. Επίσης αμφισβητώ έντονα ότι μια ομάδα όπως είναι ο Ολυμπιακός προειδοποίησε πως δεν θα κατέβει του χρόνου, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα στην ηγεσία της διαιτησίας. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, είναι απλά απαράδεκτο. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, να κάνουμε όλοι ό,τι καλύτερο μπορούμε και ας δούμε που θα βγει…
Θα τα ξαναπούμε
