Οι πιτσιρικάδες, όπως ήδη θα διαβάσατε, απέκλεισαν την πορτογαλική ομάδα στο τουρνουά που συμμετέχουν και πέρασαν στον τελικό οι πράσινοι μπόμπιρες!
Κάθε λίγο και λιγάκι παράγοντες από τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό ονειρεύονται να γίνουν Πόρτο. Το διαλαλούν στις εφημερίδες, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν πρόκειται να γίνουν ούτε εντός, ούτε εκτός γηπέδου. Όπως δεν γίνανε και Λιόν, όπως πάλι ονειρεύονταν κάποτε.
Οι μικροί, όμως, τα κατάφεραν στο χορτάρι. Σημαίνει κάτι αυτό; Βεβαίως. Ότι το ταλέντο υπάρχει στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του Άρη. Χρυσάφι βρίσκει κανείς στις μικρές ηλικίες. Το ζήτημα είναι το «μετά».
Βλέπουμε τον Νίνη να ταλαιπωρείται εδώ και κάποιες σεζόν στην superleague δίχως να έχει παρουσιάσει βελτίωση, από τότε που έκανε το ντεμπούτο του επί Μουνιόθ. Για να μην πούμε ότι τότε ήταν καλύτερος απ’ ό,τι σήμερα.
Βλέπουμε τον Φετφατζίδη να είναι μία του ύψους, μια του βάθους. Καμία σταθερότητα στην απόδοσή του. Και τα τσαλιμάκια του; Τα ίδια και τα ίδια. Τα μαθαίνουν οι αντίπαλοι σιγά – σιγά και τον περιορίζουν τον Φέτφα όλο και πιο εύκολα.
Βλέπουμε το τουπέ που έχει σηκώσει ο Μανωλάς. Λες και είναι ο Μπεκενμπάουερ συμπεριφέρεται κι εντός αγωνιστικού χώρου, αλλά και με το συμβόλαιό του.
Αν ο Νίνης, ο Φετφατζίδης, ο Μανωλάς κ.α. ήταν στην Πόρτο από τα 13 τους χρόνια, σήμερα θα μιλάγαμε για άλλους ποδοσφαιριστές. Αυτή είναι η αλήθεια. Μπορεί, δηλαδή, σε επίπεδο εφήβων το ταλέντο των Ελλήνων παικτών να είναι περισσεύει, αλλά όσο μεγαλώνουν, η μπάλα χάνεται. Και βλέπουμε την Πόρτο και τρίβουμε τα μάτια μας από θαυμασμό, ενώ κοιτάμε τις ελληνικές ομάδες και γυρνάμε το κεφάλι μας με το ποδόσφαιρο που παίζουν…
