Στο 46-60 νόμιζαν ότι παίζαμε ποδόσφαιρο!

Δεν θυμάμαι ποτέ τον Παναθηναϊκό να "γυρνάει" παιχνίδι σε σειρά τελικών από το -14. Το 1999 στο ΣΕΦ βρεθήκαμε στο -12, πριν πάρουν τη μπαγκέτα Ράτζα, Ντέγιαν, Μπερκ και τους ισοφαρίσουμε στο άψε-σβήσε, πριν εκτυλιχθεί το πάρτι στο δεύτερο ημίχρονο. Το 2001 είχαν προηγηθεί στο ΟΑΚΑ με 7-8 πόντους αν θυμάμαι καλά, ο Ηλίας Ζούρος επέμενε στο μαρκάρισμα του Φραγκίσκου Αλβέρτη από τον Μίλαν Τόμιτς (με τον "Φράνκι" να ρίχνει στο Σέρβο δύο κεφάλια) και με συνεχείς πόντους του αρχηγού στο τέλος η διαφορά πήγε στο +13, στο 4ο σερί τίτλο.

Ο Ολυμπιακός ξέχασε να παίξει στο 46-60, τη στιγμή που όλο το μομέντουμ ήταν δικό του. Τρομερή ευστοχία από την περιφέρεια ακόμα και από παίκτες που το σουτ δεν το έχουν (όπως η τριάδα των Αμερικανών του), παιδαριώδη λάθη των δικών μας, πουλήματα της μπάλας και έντονος εκνευρισμός στο παρκέ, πλην της κερκίδας που δεν σταματούσε να τραγουδάει.

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει εξέδρα παρόμοιας του ΟΑΚΑ σ' όλη την Ευρώπη, άντε, ίσως να συγκρίνονται με τους δικούς μας οι Παρτιζάνοι που κάνουν τη "Χάλα Πίονιρ" να μοιάζει με...σφηγκοφωλιά. Το μπιζάρισμα της εξέδρας, το...τρελό καλάθι του Σάρας στο 30΄που έριξε τη διαφορά σε μονοψήφιο αριθμό πόντων, η μούρλα του Σπανούλη που (με σακατεμένο πόδι, έτσι;) άρχισε τις ...ποικιλίες του μπροστά στα απλωμένα χέρια των αντίπαλων ψηλών, η τρομερή ενέργεια που βγήκε στην άμυνα και ο ηλίθιος τρόπος που έπαιξε ο Ολυμπιακός άνοιξε το δρόμο για τη μεγάλη ανατροπή και το 2-1.Στο τέταρτο δεκάλεπτο δύο όλες κι όλες φορές οι Πειραιώτες μετέφεραν τη μπάλα στη ρακέτα μας και πήραν γκολ-φάουλ, την πρώτη φορά με τον Τέοντοσιτς , τη δεύτερη με τον Μπέβερλι.

Κατά τ΄ άλλα ΟΛΕΣ οι προσπάθειές τους από τη στιγμή που έφυγαν μπροστά με 46-60 ήταν στο τέλος του χρόνου, με κάτι σουτ από τα οκτώ και τα εννιά μέτρα, όταν βέβαια δεν τους έμενε η μπάλα στα χέρια. Κλασικό δείγμα ομάδας αδούλευτης, που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό και τα καλά φεγγάρια των αστεριών της. Ο Ολυμπιακός έχασε τεράστια ευκαιρία να κάνει το μπρέηκ, ο τρόπος που ηττήθηκε ή θα τον "πεθάνει" ψυχολογικά ή θα τον κάνει να έρθει πιο αποφασισμένος την άλλη Τετάρτη στο ΟΑΚΑ για τον πέμπτο τελικό, σε περίπτωση που ισοφαρίσει στο Φάληρο (που είναι και το πιο λογικό).

Οι πρωταθλητές έβγαλαν την τσατίλα τους στο παρκέ και μάτωσαν για να φέρουν το παιχνίδι στα μέτρα τους, απόδειξη ότι ο Παναθηναϊκός έχει χτιστεί κατ΄εικόνα και ομοίωση του προπονητή του. Ένα σύνολο πολεμιστών που δεν αποδέχεται την ήττα και για να τον κερδίσεις θα πρέπει να έχεις όλους τους Θεούς του μπάσκετ μαζί σου. Μιλάμε για άναρχα σύνολα, στυλ Ολυμπιακού, όχι για καλοκουρδισμένες μηχανές τύπου Μπαρτσελόνα που μας "κοπάνησε", όπου μας πέτυχε φέτος.

Ο "αιώνιος" μέχρι το 30΄ είδε τα πάντα να του βγαίνουν και πάνω στη συγκίνησή του για το επερχόμενο "διπλό" οι παίκτες άρχισαν να παίζουν με το χρονόμετρο, λες και το μπάσκετ είναι ποδόσφαιρο. Οι "ερυθρόλευκοι" έχουν αποκτήσει απύθμενο κόμπλεξ κι ειλικρινά δεν θα ήθελα να ήμουν στις θέσεις των Παπαλουκά-Μπουρούση που σε κάθε κοντινό πλάνο η κάμερα τους συλλαμβάνει να χαριεντίζονται με τους δικούς μας, λες και παίζουν φιλικό, παρότι ο σβέρκος τους έχει πρηστεί από τις σφαλιάρες τόσων ετών. Μετά τον Βασιλόπουλο (που είναι "άρρωστος" Παναθηναϊκός και δικαιολογημένα είναι στη "μπούκα") βάζουμε στοίχημα ποιους θα βάλει στο σημάδι προσεχώς, ο πύρινος κόσμος;