Συνέντευξη σε αθλητική εφημερίδα παραχώρησε η Σάνια Τομάσεβιτς στην οποία τόνισε ότι σιχαίνεται την ήττα και για αυτό τον λόγο αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό. Η Τομάσεβιτς τόνισε πως ούτε για αστείο δεν της περνάει από το μυαλό να αγωνιστεί σε άλλη ελληνική ομάδα εκτός του Παναθηναϊκού, εξήγησε ότι το φετινό πρωτάθλημα ήταν πιο ανταγωνιστικό από ότι την περσινή χρονιά ενώ ξεκαθάρισε ότι δεν ζηλεύει σε τίποτα τον Ολυμπιακό καθώς τον θεωρεί κατώτερη ομάδα.
Με δεδομένο ότι έχεις πλέον αποστασιοποιηθεί, καθώς ολοκλήρωσες τις αγωνιστικές σου υποχρεώσεις, θεωρείς ότι το φετινό πρωτάθλημα ήταν πιο ανταγωνιστικό;
«Ναι… Παρόλο που φαινόταν ότι θα ήταν εύκολο, διότι δεν είχε μεγάλα ονόματα, δεν ήταν. Και αυτό, γιατί υπήρχαν περισσότερες ομάδες που έπαιζαν ομαδικά. Πέρυσι υπήρχαν μεμονωμένα ονόματα, στα οποία εστιάζαμε, αλλά φέτος έπρεπε να προσέχουμε όλες τις παίκτριες της εκάστοτε ομάδας».
-Το γεγονός ότι φέτος δεν κατακτήσατε την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο, σε προβλημάτισε για τα πλέι οφ;
«Όχι. Δεν ανησύχησα ποτέ, διότι ήξερα ότι μπορούμε να πάμε καλύτερα σαν ομάδα. Φέτος παίζαμε, όσο χρειαζόταν για να κερδίσουμε. Θεωρώ ότι δεν προσφέραμε θέαμα. Σε ένα παιχνίδι ήταν η Ρούξι καλή, σε κάποιο άλλο εγώ, σε άλλο η Νικολέττα… Δεν παίξαμε ένα ματς που να ήταν τέλειο. Πέρυσι, μετά το Κύπελλο, παίξαμε εξαιρετικά. Φέτος, δεν ήταν έτσι».
-Γιατί πιστεύεις ότι συνέβη αυτό;
«Κάτι έλειπε. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα προετοιμασίας. Αλλά δεν ήμασταν τόσο ενθουσιασμένες. Αυτό βέβαια έρχεται, όταν κερδίζεις εύκολα ματς και κάνεις τις άλλες ομάδες να… ψάχνονται. Φέτος δεν συνέβη αυτό. Δόξα τω θεώ τα καταφέραμε και πετύχαμε τους στόχους μας. Τώρα, μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω και να πούμε ότι ήταν εύκολο, αλλά δεν ήταν».
-Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή τη φετινή σεζόν;
«Ειλικρινά; Στα προημιτελικά του Κυπέλλου με το Μαρκόπουλο, όταν πήραμε την πρόκριση για το φάιναλ φορ στο πέμπτο σετ. Στον τελευταίο πόντο, έκανα ένα μακρινό πλασέ, που -σε τέτοιες στιγμές- αν πέσει κάτω είσαι ήρωας, αν όχι λένε “γιατί το έκανες; Έπρεπε να χτυπήσεις πιο δυνατά…”. Ύστερα από αυτό, για λίγα λεπτά δεν μπορούσα να αναπνεύσω, μέχρι να συνειδητοποιήσω τι έγινε».
-Πώς θα χαρακτήριζες τη δεύτερη χρονιά σου στον Παναθηναϊκό;
«Δύσκολη! Μου το έλεγε η Ξανθή (Μυλωνά) που είναι περισσότερα χρόνια στην ομάδα, ότι κάθε χρόνο είναι πιο δύσκολο. Δεν το πίστευα, αλλά τελικά έτσι είναι. Γιατί εμείς έχουμε κάτι να χάσουμε. Οι άλλες ομάδες όχι. Έρχονται να μας αντιμετωπίσουν, λέγοντας ότι “Θα κάνουμε το καλύτερό μας παιχνίδι και δεν μας ενδιαφέρει τι θα συμβεί. Είναι πρωταθλήτριες, οπότε αν κερδίσουν είναι καλό για αυτές. Αν πάρουμε ένα σετ, μπράβο μας”. Το σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που διεκδικείς ένα τίτλο με την ομάδα είναι πιο δύσκολο. Όμως δεν θα είχε τόση αξία, αν δεν είχε τόσο κόπο».
-Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου, συνεχίσατε με περισσότερη αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση τις υποχρεώσεις σας στα πλέι οφς του πρωταθλήματος;
«Όχι, γιατί είχαμε ήδη παίξει δύο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό για την Ευρώπη και τις… διαλύσαμε. Ξέραμε ότι είναι σημαντικό, καθώς όποιος έχανε θα αποκλειόταν. Σε δύσκολες καταστάσεις, όταν πρόκειται για ένα κρίσιμο ματς, εμείς είμαστε αυτές που θα κερδίσουμε. Και το αποδείξαμε. Τις κερδίσαμε δύο φορές στο Τσάλεντζ Καπ, στο Κύπελλο και άλλες τρεις στους τελικούς του πρωταθλήματος. Στον Ολυμπιακό, δεν ξέρουν πώς να παίζουν υπό πίεση. Και σε αυτό ο Παναθηναϊκός είναι πολύ καλός. Θεωρώ ότι η ομάδα που μπορεί να νικήσει υπό πίεση, είναι καλύτερη».
-Η φετινή πορεία σας στην Ευρώπη δεν ήταν ανάλογη με την περσινή. Τι έφταιξε κατά τη γνώμη σου
«Αντιμετωπίσαμε οργανωμένες ομάδες, με ενθουσιασμό και καλούς προπονητές. Ήταν καλά διαβασμένες και προέβλεψαν σωστά το παιχνίδι μας. Αυτό δεν το κάνει κανένας στην Ελλάδα. Ήταν ένα σοκ για εμάς. Επιπλέον, οι παίκτριες της Αστερίξ ήταν νέες και αυτό το υποτιμήσαμε. Είναι δύσκολο να τα βγάλεις πέρα με τον ενθουσιασμό τους. Έχουν καλό σερβίς, καλή υποδοχή και το παιχνίδι τους είναι ποιοτικό και πειθαρχημένο. Και φαντάσου ότι, όταν παίξαμε στο Βέλγιο, ήταν τραυματισμένη η καλύτερή τους παίκτρια».
-Πώς ένιωσες στο ΟΑΚΑ, όταν σας αποθέωσαν 60.000 κόσμος;
«Ήταν απίστευτο συναίσθημα. Όταν γυρίσαμε δεν μιλούσε κανείς. Ήμασταν γεμάτες… συναισθήματα. Αυτές οι στιγμές ήταν πολύ συγκινητικές και έντονες. Όλοι οι τραυματισμοί, οι νίκες, οι ήττες, οι προπονήσεις… αξίζουν, όταν ανταμείβεσαι με αυτόν τον τρόπο και βγαίνεις μπροστά σε τόσο κόσμο. Έζησα μία παρόμοια εμπειρία, όταν κέρδισα το εθνικό πρωτάθλημα με την Αμερική. Ο κόσμος ήταν χαρούμενος, μας χειροκροτούσε και μας επευφημούσε, αλλά έμοιαζε σαν να ήσουν σε… θέατρο. Οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού το έκαναν από την καρδιά τους. Ήταν σαν μικρά παιδιά. Έκλαιγαν και κλαίγαμε. Οι φίλαθλοί μας είναι εκπληκτικοί και έχω να πω για αυτούς τα καλύτερα. Θεωρώ ότι αυτή ήταν η κορυφαία στιγμή της καριέρας μου».
-Είχες άγχος όταν βγήκατε στον αγωνιστικό χώρο;
«Όχι, ήμουν ενθουσιασμένη. Αυτό που μας έμεινε και συζητούσαμε μετά ήταν ότι σε κάθε παιχνίδι του ποδοσφαίρου το γήπεδο είναι έτσι. Παίρνει… φωτιά! Θυμάμαι, όταν παίζαμε στη Λεωφόρο, ήταν εύκολο να πάρουμε ένα παιχνίδι, ακόμα και αν δεν ήμασταν σε καλή μέρα. Διότι οι φίλαθλοι, μας ωθούσαν να παίξουμε καλύτερα, με την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν. Πέρυσι ήμουν στη φιέστα του μπάσκετ για την Ευρωλίγκα και είπα “Θέλω να παίξω στο ΟΑΚΑ και να ζήσω αυτήν την ατμόσφαιρα”. Tώρα που το έζησα, λέω “Ζήτησα κάτι και έγινε. Ευχαριστώ Θεέ μου. Τώρα να ζητήσω κάτι παραπάνω!”»
-Μίλησες με τους παίκτες του ποδοσφαίρου, την ημέρα της φιέστας;
«Είμαι φίλη με τον Ρουκάβινα και μιλήσαμε λίγο. Με τους άλλους δεν πρόλαβα, γιατί υπήρχε συγκεκριμένο πρόγραμμα για το πώς θα γίνει η γιορτή και ήταν όλοι απασχολημένοι. Μετά συναντήσαμε τον Τζόρβα και τον Μαρίνο σε ένα μαγαζί στην παραλιακή και μας έδωσαν συγχαρητήρια για το νταμπλ και φυσικά τους είπαμε και εμείς τα καλύτερα».
-Τι σου λένε οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού, όταν σε συναντούν;
«Μείνε για πολλά χρόνια, είσαι μία από εμάς. Ξέρουν ότι αγαπάω την ομάδα. Με βλέπουν που πηγαίνω στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ ανδρών και κάθε Κυριακή είμαι στη Λεωφόρο για το μπάσκετ των γυναικών. Πέρυσι που ήρθα, είχαν αμφιβολίες και αναρωτιόντουσαν πώς μπορώ να αγαπάω τόσο πολύ την ομάδα. Είναι δύσκολο να μην αγαπήσεις αυτούς τους φιλάθλους. Όταν παίζεις στη Λεωφόρο, όποιος έχει βιώσει αυτήν την εμπειρία, δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να πει “είμαι επαγγελματίας και μπορώ να αλλάξω ομάδα”.
-Αυτό σημαίνει ότι εσύ δεν θα πήγαινες σε άλλη ελληνική ομάδα;
«Δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω στο Μετς, κόντρα στον Παναθηναϊκό. Αν είμαι στην Ελλάδα, θα είμαι για τον Παναθηναϊκό. Δεν θα μπορούσα να πάω σε καμία άλλη ελληνική ομάδα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να παίζει, κόντρα στους φιλάθλους μας».
-Ακόμα και αν είχες πρόταση για ένα μεγάλο συμβόλαιο;
«Θεωρώ ότι, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο Παναθηναϊκός θα προσπαθούσε να μου προσφέρει κάτι παρόμοιο. Θα έκανε κάτι για να με κρατήσει. Δεν πιστεύω ότι θα με άφηνε να φύγω και δεν θα το έκανα και εγώ».
-Ποιο είναι το αγαπημένο σου σύνθημα;
(Αρχίζει να τραγουδάει) «Τρελαίνομαι, δεν σταματώ ούτε λεπτό… Επίσης, το “Είναι φίνα τα κορίτσια” και φυσικά “Σχιζοφρένεια”».
-Υπάρχει κάτι που ζηλεύεις από τον Ολυμπιακό;
(Απαντά με υποτιμητικό ύφος) «Δεν υπάρχει τίποτα να ζηλέψω. Όταν έχασαν από εμάς, οι οπαδοί τους τις έβριζαν. Αυτό είναι πολύ άσχημο. Σε ανάλογη περίπτωση, οι δικοί μας λένε “οκ, δεν πειράζει. Την επόμενη φορά”. Πάντα υπάρχει κάποιος που θα πει κάτι κακό. Αλλά οι περισσότεροι πιστεύουν σε εμάς. Εκτός από αυτό, εμείς πληρωνόμαστε. Αυτές όχι. Οπότε τι να ζηλέψω;».
-Το φετινό μπάτζετ του Ολυμπιακού ήταν πιο χαμηλό από πέρσι. Παρόλα αυτά, ούτε την προηγούμενη χρονιά κατάφερε να πάρει τίτλο. Τελικά, πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το μπάτζετ;
«Δεν μπορείς να αλλάξεις τα πάντα σε ένα χρόνο. Πρέπει να κάνεις σωστές κινήσεις, δεν είναι μόνο το μπάτζετ. Ο Παναθηναϊκός πρωταγωνιστεί έξι χρόνια και έχει παράδοση. Δεν μπορείς να αγοράσεις την παράδοση. Μπορείς να αγοράσεις παίκτριες -και πέρυσι είχαν καταπληκτικές παίκτριες- αλλά όχι τίτλους. Όπως συνέβη στο ποδόσφαιρο, που ο Ολυμπιακός έπαιρνε τίτλους και φέτος ο Παναθηναϊκός τον… έσβησε και τώρα αυτός χτίζει παράδοση».
-Στα δύο χρόνια που είσαι στον Παναθηναϊκό, ποιους θα ήθελες να ευχαριστήσεις;
«Τον Βασίλη Πιστιόλη, τον Μιχάλη Κίτσιο και φυσικά τους αδερφούς Γιαννακόπουλους. Ό,τι και να πω, θα είναι λίγο για αυτούς. Αν δεν μας στήριζαν οικονομικά, δεν θα υπήρχαμε. Ξέρω ότι το γυναικείο βόλεϊ δεν είναι δημοφιλές άθλημα. Στο μπάσκετ και το ποδόσφαιρο επενδύουν λεφτά και τα παίρνουν πίσω. Τα δικά μας εισιτήρια δεν είναι τόσο ακριβά. Σε εμάς επενδύουν και παίρνουν πίσω μόνο τίτλους. Αυτό τους αρκεί και εμένα με χαροποιεί. Τους είμαι ευγνώμων».
-Πώς εξηγείς την επιτυχία των αδερφών Γιαννακόπουλων, που με όποιο τμήμα του Παναθηναϊκού έχουν ασχοληθεί, το έχουν οδηγήσει στην κατάκτηση τίτλων;
«Αγαπάνε τον Παναθηναϊκό και δίνουν λεφτά, χωρίς να το σκεφτούν. Ξέρω ότι υπάρχει οικονομική κρίση. Εκείνοι, όμως, όταν πρόκειται για τον σύλλογο δεν υπολογίζουν ποσά. Προσφέρουν, με σκοπό να πάρει ο Παναθηναϊκός τίτλους».
-Έχεις συζητήσει για την ανανέωση του συμβολαίου σου;
«Θα πρέπει να περιμένω μέχρι τον επόμενο μήνα. Έχω ένα πρόβλημα με τον ώμο μου και ο γιατρός μου είπε να κάνω θεραπείες για τέσσερις εβδομάδες, ώστε να αποφύγω την αρθροσκόπηση. Αν τελικά χρειαστεί, θα μείνω εκτός για 7-8 μήνες και η ομάδα δεν μπορεί να περιμένει. Ελπίζω να μην κάνω εγχείρηση και να μείνω στην ομάδα, γιατί το θέλω. Μακάρι το δώρο των γενεθλίων μου (σ.σ. 3 Ιουνίου) να είναι ένα νέο συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό!».
-Ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει με άλλον προπονητή, καθώς ο Τάκης Φλώρος αποφάσισε να αποχωρήσει. Τι θα έχεις να θυμάσαι από αυτόν;
«Είναι καταπληκτικός άνθρωπος και χαίρομαι που έφυγε με το νταμπλ. Θεωρώ ότι για κάθε αθλητή και προπονητή είναι ο καλύτερος τρόπος. Γιατί το επέλεξα ο ίδιος. Ελπίζω να είναι ευτυχισμένος και να πάνε όλα καλά στην προσωπική του ζωή. Είναι ένας άνθρωπος που συνηθίζει να χαμογελάει, εκτός από όταν χάνουμε που έχει φοβερά νεύρα».
-Εσύ πώς αντιμετωπίζεις μία ήττα;
«Το μισώ. Όταν χάνεις από κάποιον που είναι καλύτερος από σένα, δεν είναι τόσο άσχημο. Είναι δύσκολο, όμως, όταν χάνεις, επειδή δεν έχεις δώσει το 100% και ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις περισσότερα. Θυμάμαι, ήμουν με μία φίλη σε ένα κέντρο αισθητικής και είχα φτιάξει τα νύχια μου να έχουν πάνω το τριφύλλι. Εκεί που καθόμουν, γύρισε κάποιος και μου είπε “ είσαι πολύ όμορφη”. Του λέω “ Ευχαριστώ. Σου αρέσουν τα νύχια μου;”. Οπότε, όταν είδε τα τριφύλλια, κατάλαβα ότι ήταν Ολυμπιακός, γιατί φώναξε “ Ω, Θεέ μου. Παίζεις στον Παναθηναϊκό; Γιατί;”. Και του απάντησα “Γιατί σιχαίνομαι να χάνω. Αν έπαιζα στη δική σου ομάδα, θα έπρεπε να συνηθίσω να χάνω”. Πιστεύω ότι τον πόνεσα πολύ με την απάντησή μου».
Θα ήθελες να σχολιάσεις την απόφαση της Ρούξι Ντουμιτρέσκου να αποχωρήσει από την ενεργό δράση;
-«Έχει προσφέρει πολλά. Είναι ένας θρύλος στον Παναθηναϊκό και έχει γράψει ιστορία. Ήταν τιμή μου να παίξω μαζί της. Όταν ακόμα το σκεφτόταν, της είπα ότι μπορούσε να ενημερώσει την ομάδα για την επιθυμία της να κάνει ένα παιδί, να συνέχιζε να παίζει και αν έμενε έγκυος να σταματούσε. Εκείνη, όμως, δεν ήθελε, γιατί αν το έκανε αυτό δεν θα ήταν 100% στο γήπεδο. Αυτό είναι προς τιμήν της. Δεν το κάνουν πολλοί αθλητές. Τη θαυμάζω, γιατί ξέρει τι θέλει από τη ζωή της».
-Εσύ θέλεις να κάνεις οικογένεια;
«Σίγουρα, αλλά θα πρέπει να βρω τον κατάλληλο άνθρωπο, με τον οποίο θα μοιραστώ τη ζωή μου».
-Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο;
«Να έχω μια ευτυχισμένη οικογένεια με τρία ή τέσσερα παιδιά. Θέλω το λιγότερο τρία».
-Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;
«Η αρρώστια και μήπως κάποιος δικός μου άνθρωπος πάθει κάτι. Αυτό είναι κάτι που δεν ελέγχεται. Για αυτό, η υγεία είναι το πιο σημαντικό. Όλα τα άλλα έρχονται και μπορείς να τα χαρείς, μόνο αν είσαι υγιής».
