Το 2-1 ως σκορ, ούτε εξασφαλίζει πρόκριση ούτε σε κάνει να πανηγυρίζεις. Αν κάποιος κατέβαινε από το αεροπλάνο και μάθαινε απλά πόσο ήρθε το πρώτο ματς με την Μπριζ, θα σκεφτόταν: «Έφαγαν γκολ οι μ…ς δύσκολα τα πράγματα». Αλλά από αυτή την απλή σκέψη η αλήθεια απέχει χιλιόμετρα.
Ο Παναθηναϊκός εκτός των συνόρων έχει τεράστια ιστορία. Κανείς δεν το αμφισβητεί και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Όμως η συγκεκριμένη ομάδα του Παναθηναϊκού σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι ακόμη βρέφος. Και ειδικά την περασμένη σεζόν απέδειξε ότι αντιμετωπίζει πολλές… παιδικές ασθένειες. Ειδικά στον τομέα της διαχείριση των αγώνων αλλά και των αποτελεσμάτων που μπορεί να έχει υπέρ του έστω και προς στιγμήν (πέρυσι είχε προηγηθεί με την Σταντάρ).
Η ανατροπή απέναντι στην Μπριζ σε ένα ματς που δεδομένα δεν έπιασες την καλύτερή σου απόδοση. Σε ένα ματς που βρέθηκες πίσω στο σκορ, έχασες πέναλτι και έμεινες και με παίκτη λιγότερο για περισσότερο από ένα ημίχρονο, δεν μπορεί να μεταφραστεί απλά ως μαχητική ψυχή και «καρύδια». Αυτά είναι δεδομένα. Πάνω από όλα όμως χρειάζεται ωριμότητα, προσήλωση και αυτοσυγκέντρωση πέρα από την ποιότητα που γνωρίζαμε ότι διαθέτει ομάδα.
Για να το πούμε απλά ο Παναθηναϊκός δείχνει να είναι πιο έμπειρος, πιο έτοιμος και πιο αποφασισμένος δείγμα του ότι μεγαλώνει και ξεπερνά τις παιδικές του ασθένειες. Και για όσους θα αρχίσουν πάλι αυτή την ηλίθια διαδικασία μείωσης του αντιπάλου απλά να θυμίσουμε ότι είναι η ίδια ομάδα που την περασμένη σεζόν είχε αναγάγει τα ευρωπαϊκά διπλά σε επιστήμη.
Στην ρεβάνς τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα γιατί ψυχρά αν το δει κανείς, το σκορ δεν σου εξασφαλίζει πολλά και πας σε μια έδρα που είναι δύσκολη και συγχρόνως παραδοσιακά αντιμετωπίζεις προβλήματα. Σε κάθε περίπτωση όμως η Μπριζ δεν είναι ομάδα που μπορεί να φοβίσει τον Παναθηναϊκό. Ποιοτικά σε καμία περίπτωση δεν είναι καλύτερη και όλα θα κριθούν στην διαχείριση του αγώνα. Και τον Παναθηναϊκό δεν τον φοβόμαστε όταν καλείται να ανταπεξέλθει σε παιχνίδι κενών χώρων που δεδομένα θα βρει. Όλα καλά θα πάνε…
