Ξεκινώντας λοιπόν το παιχνίδι στην καυτή –κυριολεκτικά- Λεωφόρο ο Παναθηναϊκός παρουσίαζε φανερά έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης με πολλά αβίαστα λάθη στο χώρο του κέντρου που παρ’ ολίγον να οδηγούσαν σε Βατερλώ αν ο Βάνακεν δεν έχανε ένα σίγουρο γκολ στο 12’. Ακολούθησε ένα χαμένο πέναλτι από τον Μάρκους Μπεργκ ο οποίος όμως δεν χαρίστηκε στην επόμενη φάση που του δόθηκε και «κάρφωσε» τους Βέλγους μετά την εξαιρετική σέντρα του Νίνη στην πλάτη της βελγικής άμυνας.
Παρόλο αυτά λίγο πριν την εκπνοή του ημιχρόνου το σκωτσέζικο ντους για τους οπαδούς του τριφυλλιού συνεχίστηκε με το σοκ της αποβολής του Σάντσεθ για ένα κοινώς ομολογουμένως αδικαιολόγητα σκληρό φάουλ για την πείρα του . Φτάνοντας λοιπόν στην ανάπαυλα κι έχοντας μπροστά ένα «βουνό» να ανέβει δύσκολα θα στοιχημάτιζε κάποιος σε νίκη των πράσινων.
Ωστόσο αυτή η ομάδα ανέκαθεν είχε και θα έχει ένα μέταλλο που μπορεί να ανατρέψει κάθε λογική πορεία των πραγμάτων. Έτσι δίνοντας χώρο στην Μπριζ και θωρακίζοντας τα μετόπισθεν με τον θετικότατο Λαγό στη θέση του εκνευριστικότατου Ατζαγκούν για όσο αγωνίστηκε, αλλά και του απαραίτητου πλέον «Τριάντα» ο Παναθηναϊκός πήρε την τύχη στα χέρια του και βραχυκύκλωσε τους μπλαζέ φιλοξενούμενους.
Το εύστοχο χτύπημα πέναλτι του Νίκου Καρέλλη δικαίωσε τις φιλότιμες προσπάθειες των παικτών του τριφυλλιού οι οποίοι όσο έπαιζαν με παίκτη λιγότερο ήταν πραγματικά συγκινητικοί. Με το τελικό 2-1 λοιπόν να δίνει ένα μικρό προβάδισμα πρόκρισης οι πράσινοι αν θέλουν να ολοκληρώσουν τον θρίαμβο πρέπει να παρουσιαστούν αρκετά βελτιωμένοι στη ρεβάνς με μπόλικη αυτοσυγκέντρωση, ψυχραιμία και σίγουρα λιγότερα νεύρα.
Στιλ, Νάνο, Κλωναρίδης φαντάζουν υπερ-απαραίτητοι στο οπλοστάσιο του «Ολλανδού» σε ένα ματς που θα μοιάζει αρκετά με το β’ ημίχρονο της λεωφόρου . Σε κάθε περίπτωση η κατάθεση ψυχικών αποθεμάτων από την πράσινη παρέα θεωρείται σίγουρη ωστόσο το μυαλωμένο παιχνίδι είναι αυτό που θα ανοίξει τις πόρτες για τα πλέι οφ της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης .
Πενα-λτάκιας
